Gazteek segurtasuna kontzeptu estruktural eta transbertsal gisa birdefinitu dute: ez da soilik babes fisikoaz ari, baizik eta prekarietatearen aurreko egonkortasun ekonomikoaz, hondamendien aurreko erresilientzia klimatikoaz, antsietatea sortzen duen ingurune digitaleko ongizate emozionalaz edo desinformazioaren aurreko babesaz, besteak beste. Segurtasuna, belaunaldi honentzat, erorketaren beldur etengaberik gabe bizitza-proiektu bat eraikitzeko benetako aukera da.

Elkarrizketa honetan zerbait argi geratu bada da segurtasuna, belaunaldi honentzat, jada ez dela kontzeptu estua. Geruza asko dituen hitza da.

Horrek zuzenean interpelatzen du demokrazia: enplegua, etxebizitza, osasun mentala eta klima babesten ez baditu, zilegitasuna galtzen du. Etorkizuneko Euskadi ziurgabetasuna leuntzeko prest dauden erakunde eta komunitateekin marrazten da, eskubideak, kohesioa eta bizi-horizonte partekatua indartuz.

Prozesuan zehar ideia argi bat azaleratzen da: ez dago ongizate iraunkorrik oinarri produktibo sendorik gabe. Gazteak ez dira aurrerabideaz mesfidatzen, baina bai hazkunde deserrotuaz, urrunekoaz edo espekulatiboaz; aitzitik, konfiantza adierazten dute lurraldera konektatutako industria batengan, kapital pazientearena, enplegu egonkorra, ezagutza eta epe luzerako konpromisoa sortuko duena.

Industria-politika, beraz, segurtasun- eta kohesio-tresna gisa agertzen da: trantsizio energetikoa, deskarbonizazioa, ongizateari aplikatutako teknologia eta ekoizpen-sareari lotutako prestakuntza. Kontua ez da ekonomia edo politika sozialen artean aukeratzea, garapen ekonomikoa eta ongizatea berriro lotzea baizik, industria ere lurralde desiragarria eraikitzen lagunduko digun espazioa izan dadin.

Hirugarren ardatz nagusiak zaintza erdigunean kokatzen du. Familia ez da gai pribatu gisa agertzen, euskal demokraziaren lehen komunitate gisa baizik: erantzunkidetasuna, berdintasuna eta elkartasuna ikasteko gunea. Gazteek hemen beren bizi-proiektua osatu ahal izateko, egonkortasun ekonomikoa, denbora gizarte-eskubide berri gisa eta etxea sostengatuko duen ongizate-sistema behar dituzte.

Gainera, naturaltasunez onartzen da etorkizuneko Euskadi askotarikoa izango dela: migrazioa belaunaldi-aldaketaren parte da, eta integrazioa komunitate partekatua eraikitzea da. Aterpea benetakoa izango da baldin eta inklusiboa bada, aniztasuna kohesio bihurtzen badu eta bermatzen badu pertsona bakoitza euskal “gu”aren parte aktibo izan daitekeela.